1. نامگذاری و طبقه بندی
فلز سیلیکون: فلز سیلیکون یک نام تجاری است که در اواسط-1960 ظهور کرد و گاهی اوقات به عنوان سیلیکون کریستالی نیز شناخته می‌شود. نامگذاری و طبقه بندی آن عمدتاً بر اساس کاربرد و محتوای سیلیکون آن است و اگرچه گاهی اوقات به آن سیلیکون صنعتی نیز می گویند، اما بیشتر به عنوان یک افزودنی برای آلیاژهای پایه غیر آهنی استفاده می شود.
سیلیکون صنعتی: سیلیکون صنعتی که با نام شبه-سیلیکون فلزی نیز شناخته می‌شود، یک نام تجاری است که در اواسط دهه 1960 پدیدار شد. طبقه بندی آن عمدتا بر اساس عواملی مانند محتوای سیلیکون، محتوای ناخالصی و اندازه ذرات است. بر اساس استاندارد ملی (GB/T 2881-2014)، سیلیکون صنعتی بر اساس تفاوت در محتوای سیلیکون و محتوای سه ناخالصی اصلی آهن، آلومینیوم و آلومینیوم به مشخصاتی مانند 5530#، 4410#، 4210#، 3303#، 2202# و غیره طبقه بندی می شود.
2. ترکیب و خلوص
هر دو جزء اصلی سیلیکون، محتوای حدود 98٪ (در سال های اخیر، مقدار Si 99.99٪ نیز گنجانده شده است)، ناخالصی های باقی مانده برای آهن، آلومینیوم، کلسیم و غیره است.
نیازهای خلوص سیلیکون صنعتی معمولاً بالاتر است، زیرا عمدتاً در صنایع نیمه هادی و الکترونیک با نیازهای خلوص بالا استفاده می شود.
3. موارد استفاده
سیلیکون صنعتی عمدتاً در صنایع نیمه هادی و الکترونیکی مانند ساخت قطعات الکترونیکی، شیشه با خلوص بالا، پنل های خورشیدی و مواد نیمه هادی استفاده می شود. به ویژه با توسعه پر رونق صنعت نیمه هادی، تقاضای بازار برای سیلیکون صنعتی نیز در حال رشد است.
اگرچه فلز سیلیکون نیز دارای خلوص سیلیکون بالایی است، اما نیازهای خلوص آن نسبتاً کم است، خلوص حدود 96٪ می تواند نیازهای اکثر برنامه ها را برآورده کند. عمدتاً برای ذوب و سنتز سایر ترکیبات سیلیکونی استفاده می شود و به طور گسترده در صنایع آهن و فولاد، ریخته گری و آلومینیوم استفاده می شود. علاوه بر این، می توان از آن در ساخت سلول های فتوولتائیک، پانل های نور و تولید مواد نسوز نیز استفاده کرد.
